Grupa: Administrator 
Posty: 128 #561318
Od: 2010-5-18
| Psychologia samotności ____________________________________________________________
Autor: Renata Stefańska-Klar
"Psychologia i Rzeczywistość" nr 2/2002
____________________________________________________________
Doświadczanie samotności przez ludzi budziło od lat zainteresowanie psychologów ze względu na związki pomiędzy występującymi w niej uczuciami a zdrowiem psychicznym oraz - szerzej - pomiedzy przystosowaniem człowieka do życia w ogóle. Badania nad samotnością uzasadnia się również faktem częstego występowania tego zjawiska w wysoko rozwiniętych społeczeństwach.
Generalnie można powiedzieć, że w tradycji badań nad samotnością dominuje podejście negatywne, zarówno w odniesieniu do samego sposobu doświadczania jej przez jednostkę, jak też i wobec konsekwencji do których samotność ma prowadzić. Definiuje się ją jako poczucie braku satysfakcjonujących zwiazków z innymi lub też jako głęboki brak satysfakcji z tych relacji społecznych, które się już posiada. Samotność to ujemne emocje wywołane przez ów brak, a także dojmujące pragnienie jakiejkolwiek bądź głębszej bliskości z innymi osobami.
Samotność to zjawisko, które ma swój wymiar czasowy. Może być ona chroniczna, tj. trwać latami lub nawet przez całe życie, albo też występować wyłącznie przejściowo, w chwilach zerwania więzi miłości lub przyjaźni a także w warunkach utraty bliskiej osoby, spowodowanej śmiercią, rozwodem czy przeprowadzką do innego miejsca zamieszkania. Każdy z nas może także doświadczać krótkich, chwilowych stanów "codziennej samotności", pomimo posiadania adekwatnych związków z innymi ludźmi.
Uczucie samotności charakteryzuje się w literaturze jako przykre i niepożądane, jako coś co uniemożliwia osiągnięcie szczęścia lub wręcz czyni człowieka nieszczęśliwym. Dlatego też bada się uwarukowania tego stanu, jego przyczyny i dynamikę, aby móc zaproponować sposoby przekształcania go w sytuacje pożądane przez jednostke, a także aby nauczyć się zapobiegania samotności i jej skutkom.
Pamietać jednak nalezy, że samotność, która jest tolerowana a nawet wybierana jako pewien styl zycia wcale nie musi być odczuwana jako subiektywnie przykra, ani też nieść ze sobą negatywnych psychospologicznych konsekwencji. Co więcej pewne aspekty funkcjonowanie zdrowia psychicznego, jak np. proces twórczy, wręcz wymagają samotności, przynajmniej w określonych jego etapach.
Samotność może być udziałem każdego z nas - dowolne zdarzenie niszczące nasze dotychczasowe związki z innymi ludźmi jest w stanie postawić nas w tym położeniu. Do zdarzeń takich zaliczamu smierć, odejście partnera, emocjonalna ucieczkę bliskiej osoby czy doznanie odrzucenia przez otoczenie społeczne. Jednakże istnieją takze pewne przyczyny, dla których odczuwamy głębokie osamotnienie, nieraz pomimo istnienia pozornie sprzyjających zewnętrznych warunków interpersonalnych. Należą do nich zarówno uwarunkowania społeczno - kulturowe, jak i psychologiczne właściwości danej osoby.
|
